Tegen beter weten in

Vanmorgen, terwijl ik bezig ben met deze website stuurt Marjan mij een berichtje: Heb je het gehoord van Kinga, dat ze vanmorgen is overleden? Ik had nog niets gehoord of gelezen. Mijn eerste reactie was om te gaan kijken op internet. En daar werd het bericht door diverse media bevestigd.

Ik was niet geschokt, het kwam niet als een echte verrassing. De afgelopen dagen was er veel over Kinga op Social Media geweest en iedereen kon zien dat het menselijkerwijs niet lang meer ging duren. Kinga, de vrouw die mij als enige zangeres ooit, tot in het diepste puntje van mijn hart geraakt heeft en mijn hart heeft opengezongen om de liefde van God zo rechtstreeks naar binnen te zingen. Een onvergetelijk moment. Het was in de Schuilplaats in Ede, zo’n 10 jaar geleden. met het lied: “Mijn Toevlucht, mijn vesting, mijn God.” Vanaf dat moment heeft Kinga met haar stem mij meerdere malen tot tranen toe weten te raken in het doorgeven van de liefde van God voor ons. Alsof zij “slechts” een doorgeefluik van die liefde was. Geen sterallures op het podium, geen grote performance, maar een stem die het voertuig van haar ziel was. Die zij tot het laatste toe in heeft gezet. Ik ben overigens niet de enige die zo door haar stem werd meegezogen in een ontmoeting met God. Ik ken er velen en heb er vele gesproken.

En dan vanmorgen het bericht; Zangeres Kinga Bán is overleden, 37 jaar oud. Hoe dan…… Iemand die zo getuigt in haar leven, gedurende haar ziekte, van de God die zij liefheeft en de God die haar zo lief heeft. Ik kan het niet begrijpen dat een vrouw op deze leeftijd komt te overlijden. Ik moet het aanvaarden. Ik merk dat ik tranen op voel komen. Dat ze er niet meer is; boos over de dood; boos op het onrecht in deze wereld, de pijn het verdriet en alles waar in we leven mee te maken krijgen. Het is zo oneerlijk allemaal. En dan zou ik God moeten loven en prijzen? Hoe dan? Dat gaat toch dwars tegen alles wat je voelt en ziet in?

Ja, en zo voelt het ook, maar ik mag dan toch, net als Kinga zelf ook een keertje heeft vertelt, kijken naar Paulus en Silas: In elkaar geslagen, gegeseld, in de gevangenis gegooid, ingesloten in het blok, met voeten en handen geen kant op kunnen, omdat je van Jezus Christus getuigd heb. Je zou in het vervolg toch wel wijzer zijn en je mond over Jezus houden….. Maar wat doen Paulus en Silas: Zij zingen daar midden in de gevangenis God lof en eer. Dwars tegen alle logica in, hoe absurd. God aanbidden terwijl je je helemaal niet zo voelt. Kinga deed hetzelfde, vertelde ze in dat interview. Ze ging ondanks het slechte perspectief op genezing, niet bij de pakken neerzitten, maar ging ten volle leven. Voor haar was dat zingen, zingen is het laatste dat ik doe. Getuigend van de God waarin ze gelooft.

God lof prijzen, tegen alle verhoudingen, realiteit en gevoel in. Het lijk niet logisch maar het opent je hart en Hij laat je ontdekken, dat je Zijn geliefde kind bent. Ook daarom hebben we een Praise&Prayer. God en elkaar mogen ontmoeten. Niet alleen om lekker een avondje te lofprijzen of te “worshippen”, hoe goed dat ook is, maar om God te ontmoeten. Naar Hem uit te zien. Hem te danken en te prijzen. Ook al zijn de omstandigheden misschien beroerd, juist dan mogen we met Paulus en Silas en met Kinga, Hem lofprijzen en aanbidden. Of zoals David in een van zijn Psalmen schreef: “Met hart en ziel wil ik de Here prijzen en zijn heilige naam loven. Mijn ziel, prijs de Here en vergeet vooral nooit wat Hij allemaal voor goeds heeft gedaan.”

Het is altijd een goede tijd voor zingen en bidden!

Gezegende week

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *