Categorie: Blog

Hierin verschijnen alle blogs

Breng dank aan de Eeuwige

13 oktober 2019 gaan we weer tijdens de Praise&Prayer met elkaar op weg naar een ontmoeting met God en luisteren naar wat Hij tot ons te zeggen heeft. En God simpelweg bedanken voor wie Hij is. We doen het elke keer weer uitdrukkelijk tijdens de Praise&Prayer. God Bedanken!

We zijn niet zo goed in onze dank uitspreken naar elkaar. Dat zit misschien ook wel in onze aard. We zijn tenslotte ook heel lang, en misschien nog steeds wel, een calvinistisch volkje genoemd. Zegt dat wat over hoe wij omgaan met onze dank naar God toe? Zijn we daar soms ook iets te calvinistisch in? “Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg?”

Dank brengen aan God is de laatste jaren een steeds belangrijker onderdeel van mijn leven geworden. Misschien dat mijn ziekenhuisopname en het overlijden van mijn (schoon)ouders in 2015 en 2016 daar mede verantwoordelijk voor zijn; hoe dan ook, ik merk dat ik steeds meer op zoek ga naar een echte ontmoeting met de Vader en dat ik me blindelings durf te laten leiden door de Heilige Geest. Door wie of wat kan ik me beter laten leiden? Want God is goed en heeft ons lief! Ik merk dat ik daardoor Gods liefde uit ga dragen. Niet activistisch of moralistisch, maar met liefde en compassie. Gewoon omdat ik van mensen wil houden zoals Jezus Christus mij liefheeft.

Toen ik tot de ontdekking kwam dat God ons oneindig lief heeft en dat wij door zijn Zoon Jezus Christus redding van de dood heeft gebracht en daarnaast een beetje inzicht kreeg op de impact die dat heeft op mijn leven had, is er iets definitief in mijn leven veranderd. Het was vanaf dat moment voor mijn onbestaanbaar dat je daar niet enorm vol van bent. Dan wil je toch niets liever dan dit levensreddende gebeuren met anderen delen; gunnen dat ieder mens met volle teugen mag leven zoals God het bedoeld heeft. Dat is niet voor later in de Hemel, dat is juist ook voor nu, voor vandaag! “Ik wil juichen voor u mijn Heer, met blijdschap in mijn hart.” Er is nooit genoeg tijd op de hele wereld om mijn dankbaarheid naar God duidelijk te maken. Maar ik moet bekennen dat het me vaak niet eens lukt om een uurtje per dag daarvoor vrij te maken! Alleen al de gewone dagdagelijkse dingen zorgen er voor dat ik nog maar weinig tijd beschikbaar heb om die dank ook echt te delen met God. Juist daarom ben ik ook zo dankbaar voor de Praise&Prayer. Die (voorbereidings)tijd staat in ieder geval in het teken van dankbaarheid.

Toen wij ruim 2 jaar geleden op de route van het opzetten van een “Worshipchurch” werden gezet, werd het verlangen om Eindhovenbreed God te danken en te aanbidden op een bijzondere manier heel concreet. We zijn er toen met z’n vieren mee aan de slag gegaan en hebben daarbij Gods wijsheid en leiding gevraagd en ervaren in dit proces. Uiteindelijk hebben we niet voor de naam Worshipchurch gekozen, omdat het nogal wat verwarring zorgt. Wij willen juist geen kerk zijn zoals we die kennen. We willen een plaats zijn van dankbaarheid en ontmoeting. Het is uiteindelijk “Praise&Prayer040” geworden. In de hoop en de verwachting dat dit veel mensen zou aanspreken om ook een keer zonder tijdsdruk en liturgische vormen samen op weg te gaan. Op weg om God te ontmoeten en Hem dank te brengen. Onze God, die ons gered heeft en die we zo graag willen grootmaken. Uit de diverse gesprekken die we vooraf hebben gevoerd met geïnteresseerden, dachten we toch wel 50 mensen te mogen begroeten, die dit verlangen samen met ons wilden delen. Door te zingen, te luisteren, stil te zijn, te bidden en elkaar te bemoedigen. Dat bleek toch niet zo te zijn. De opkomst bleef het hele jaar ver achter bij de verwachtingen. Momenteel bezoeken gemiddeld 0,00006 procent van de Eindhovense bevolking de Praise&Prayer040. (Inwonersaantal Eindhoven= 231.000; een leuke rekensom.) Logisch, statistisch en menselijkerwijs gezien alle reden om er mee te stoppen. Je gaat dan juist ook vragen stellen: Waren wij wel door God geleid? Was het geen eigen wijsheid ipv Gods wijsheid? Doen we dit omdat wij het zo gaaf vinden, of is dit echt iets wat God van ons vraagt……?

We zitten nog in het proces van vragen beantwoorden en hebben er nog geen definitief antwoord op, maar we geven nu niet op. Na elke Praise&Prayer mogen we mensen spreken die dankbaar zijn dat ze onderdeel waren van de ontmoeting, die in hun hart geraakt zijn door de liederen. Of die nieuwe inzichten hebben gekregen nav de stukjes die we uit de Bijbel hebben gelezen. Of die in de rust en stilte weer even ruimte hadden gevonden om God te ontmoeten. Elke Praise&Prayer is er wel een ontmoeting met God. En dat is waarom we dit zijn gaan doen. Dus stoppen of opgeven is daarom niet aan de orde. Het gaan ons zo niet om ons, om ons ego, onze effort, onze muzikaliteit of om onze kennis, wijsheid, performance of wat dan ook. Het gaat ons alleen maar om Jezus Christus. Om dank te brengen aan God die onze dank en eer meer dan waard is. En daar gaan we NIET mee stoppen, we gaan met nog meer volharding door.

Hoe het er in de toekomst uit gaan zien? We weten het niet, maar we stellen ons vertrouwen volledig op Hem. En wie ons verlangen deelt, wordt van harte uitgenodigd om dat samen met ons te doen. Iedereen is welkom; kom juist zoals je bent. Samen zingen, samen bidden, God en elkaar ontmoeten. Hoe mooi is dat om dat één keer per maand met elkaar te delen, los van welke kerkelijke achtergrond dan ook. Wat een geweldige God hebben wij! Die kunnen wij nooit genoeg of te vaak bedanken. En tenslotte nog maar een keertje voor de volledigheid:

Je bent van harte uitgenodigd. Kom en breng Dank aan de Eeuwige!

In deze stilte?

Wij, het team van Praise&Prayer040, vinden het geweldig gaaf om elke 2de zondag van de maand God al onze dank te brengen. Dat doen we door voor Hem en over Hem te zingen. Samen met onze bezoekers lezen wat Hij ons wil vertellen en samen stil te worden, gewoon te luisteren naar Gods stem die ons influistert. Want onze God is niet ver weg, maar heel dichtbij. We moeten alleen even stil worden om de fluistering te horen. En dat mogen we samen met anderen doen die ook God op deze manier willen danken en ontmoeten.

Praise&Prayer; Prijzen&Bidden. We doen het allebei tijdens onze avonden. Wat is bidden nou eigenlijk? Bidden is praten met God! Misschien heb je dat wel eens gehoord, of beter nog, dat ook zelf geleerd. Het is helemaal waar, maar het is niet compleet. Gebed is minstens evenveel luisteren naar God. Praten met elkaar gaat twee kanten op. Je bent met elkaar aan het praten. Iets zeggen en aandachtig luisteren. En dat is mogelijk iets waar we veel minder ruimte voor maken. Wij kunnen uitstekend praten tegen God. Wij geloven ook dat hij ons altijd hoort, al lijkt het soms anders. Maar heb je je wel eens afgevraagd of God ook tegen jou praat? Ontdekt dat God in gebed tot je kan spreken? Soms met een bijna hoorbare stem. Niet? Dat is jammer, want daardoor mis je wel wat. Maar praten mét God gaat niet vanzelf. Daar is een luisterend oor voor nodig en een open houding. En omdat Hij dichtbij is, praat Hij ook zacht. God komt niet “alles overschreeuwend” je leven binnen gedenderd. Nee, Hij fluistert.

Het kost ons best veel moeite om stil te worden en niet met van alles bezig te zijn. Om je hoofd “op stop” te zetten. Toch proberen we dat elke Praise&Prayer weer opnieuw. We proberen ons hoofd “uit-te-zetten” en te luisteren naar wat God tot ons fluistert. Stil te worden om te kunnen horen wat Hij tot ons zegt. Als dat lukt dan weet je hoe waardevol het is om de stille stem van God te horen. Dat gaat niet vanzelf, daar moet je echt voor oefenen. Ik daag jullie allemaal uit om de komende weken elke dag gewoon hardop te bidden en te vragen of God tot je wil spreken in de stilte van het gebed. En ben dan gewoon een paar minuten stil. Hou het vol en geef niet op als je gedachten toch afdwalen. Oefening baart kunst. Het hoort er gewoon bij. Maar ga het gewoon eens een tijdje proberen. Wat helpt is voor jezelf opschrijven of en wat God tegen je zegt. En het is ook helemaal niet erg als je niets hoort. God spreekt op vele manier, maar daar heb ik het een andere keer nog wel over. Ik ben heel benieuwd wat je mag gaan ontdekken over God die met je praat. Veel plezier!

In deze stilte! De stilte is bij uitstek de plek om God te kunnen ontmoeten. Ik wens je hele mooie ontmoetingen en gesprekken toe.

Muziek is het voertuig van de geest.

Al een aantal jaren mag ik, in varierende samenstellingen, met anderen muziek maken op een podium. De ene keer in de kerk, dan weer tijdens een bruiloft, of in de begeleiding van een Gospelkoor. Ik heb zelfs samen met mijn eigen gezin muziek mogen maken en ik realiseer mij dat ik een zeer bevoorrecht mens ben. Ik maak al een jaar of 45 als gitarist, wat muziek. Ik heb mij in de loop van mijn leven ontwikkeld als ritmisch gitarist. Het is een echte passie geworden.

In het begin vond ik het gaaf om met anderen muziek te maken op een podium, veel oefenen en repeteren en dan vervolgens lekker spelen. Ik vond het stoer dat ik samen met anderen muziek aan het maken was en dat het “voor de Heer was” en ik genoot ervan als het publiek het mooi vond. Ik heb ontdekt dat dit samenspelen met anderen een diep verlangen in mijn heeft aangewakkerd dat nog steeds aan het ontwikkelen is, ondanks dat ik nog steeds in technisch opzicht een middelmatige muzikant ben. Gitaar spelen, zingen en begeleiden van liederen zet mijn hart en geest wagenwijd open voor God. Ik ontdekte dat God soms op de een of andere manier bijna tastbaar werd als ik liederen aan het spelen was. Gods Geest voelde ik dan bijna letterlijk door mij heen stromen. Ik zit niet zo hoog in mijn uiterlijke emoties, maar het overkomt me regelmatig dat ik bij liederen( spelen of luisteren) of heel af en toe bij een toespraak, dat de tranen over mijn wangen lopen. Niet van de mooie melodie, of de geweldige woorden, maar door het besef wat een geweldige liefdevolle God we hebben. En hoe oneindig dankbaar ik ben voor het offer van zijn Zoon Jezus Christus, die daarmee ons verlost en bevrijd en gered heeft. Op die momenten is alle ruis verdwenen en kan ik me echt volledig richten op Gods grootheid en kan mijn “geestelijk oog” heel scherp en helder zien. Ik kan me er er niet tegen verzetten. Het gebeurd gewoon. Gods kracht die zich laat zien.

Voor mij is muziek maken het voertuig om mijn geest af stemmen met Gods Geest (Ruach). Ik ben net terug van vakantie, en had mijn gitaar niet bij me. Af en toe miste ik mijn gitaar om zo God te loven en te danken. Ik kan dat ook op andere manieren, jazeker en doe dat ook, maar voor mij is muziek maken voor Hem, het voertuig van mijn Geest. Ik speel dagelijks muziek. Lekker thuis in mijn eentje. En één keer in de week gemiddeld met anderen als voorbereiding op een Praise&Prayer bijvoorbeeld. Ik geniet van die momenten en vind het zo tof dat we een aantal mensen hebben gevonden die ook op deze manier muziek willen maken. Samen God groot maken. Hij heeft er alle recht op! Wij leven tenslotte voor de glorie van Zijn naam. Het gaat mij om de aanbidding van God. Met hoofd, hart en handen.

Hoe belangrijk vind ik het tegenwoordig om op een podium te staan? Nog steeds heel belangrijk, misschien wel nog belangrijker dan vroeger, maar mijn motivatie is behoorlijk veranderd. Ik sta op het podium om God groot te maken, om Hem te ontmoeten, samen met anderen en iets te lezen uit Zijn Woord. Het woord waarin God zich laat kennen. Hem alle dank te brengen en vol verwachting uit te zien naar wat Hij ons wil geven in Zijn liefde voor ons. En of er nu 10, 100 of 1000 mensen dit samen met ons doen, het is totaal niet meer belangrijk. Of het programma nu fantastisch in elkaar zit of niet, het is uiteindelijk niet meer belangrijk. Dat was het voor mij wel. Ik dacht dat het iets zei over de goedkeuring van God. Maar ik heb mogen leren en ontdekken dat Gods goedkeuring niet van onze verdienste of bijdrage afhankelijk is. God heeft ons zijn goedkeuring allang gegeven, omdat wij in Christus zijn. “Ik ben van U en U van mij”; we zingen het zondag weer. Direct na de Praise&Prayer stel ik vaak de vraag aan de bezoekers: “En wat vond je van vanavond? ” Waar ik dan intens blij en dankbaar van word is een antwoord als: “Gaaf! Wat hebben wij een grote en goede God. Ik heb Hem mogen ontmoeten en Hij heeft mijn hart aangeraakt.”

Samen zingen, samen bidden, God en elkaar ontmoeten. Daar gaan we gewoon mee door, omdat Hij onze dank en eer toekomt. Hopelijk tot zondag.

Gezegende week.

Tegen beter weten in

Vanmorgen, terwijl ik bezig ben met deze website stuurt Marjan mij een berichtje: Heb je het gehoord van Kinga, dat ze vanmorgen is overleden? Ik had nog niets gehoord of gelezen. Mijn eerste reactie was om te gaan kijken op internet. En daar werd het bericht door diverse media bevestigd.

Ik was niet geschokt, het kwam niet als een echte verrassing. De afgelopen dagen was er veel over Kinga op Social Media geweest en iedereen kon zien dat het menselijkerwijs niet lang meer ging duren. Kinga, de vrouw die mij als enige zangeres ooit, tot in het diepste puntje van mijn hart geraakt heeft en mijn hart heeft opengezongen om de liefde van God zo rechtstreeks naar binnen te zingen. Een onvergetelijk moment. Het was in de Schuilplaats in Ede, zo’n 10 jaar geleden. met het lied: “Mijn Toevlucht, mijn vesting, mijn God.” Vanaf dat moment heeft Kinga met haar stem mij meerdere malen tot tranen toe weten te raken in het doorgeven van de liefde van God voor ons. Alsof zij “slechts” een doorgeefluik van die liefde was. Geen sterallures op het podium, geen grote performance, maar een stem die het voertuig van haar ziel was. Die zij tot het laatste toe in heeft gezet. Ik ben overigens niet de enige die zo door haar stem werd meegezogen in een ontmoeting met God. Ik ken er velen en heb er vele gesproken.

En dan vanmorgen het bericht; Zangeres Kinga Bán is overleden, 37 jaar oud. Hoe dan…… Iemand die zo getuigt in haar leven, gedurende haar ziekte, van de God die zij liefheeft en de God die haar zo lief heeft. Ik kan het niet begrijpen dat een vrouw op deze leeftijd komt te overlijden. Ik moet het aanvaarden. Ik merk dat ik tranen op voel komen. Dat ze er niet meer is; boos over de dood; boos op het onrecht in deze wereld, de pijn het verdriet en alles waar in we leven mee te maken krijgen. Het is zo oneerlijk allemaal. En dan zou ik God moeten loven en prijzen? Hoe dan? Dat gaat toch dwars tegen alles wat je voelt en ziet in?

Ja, en zo voelt het ook, maar ik mag dan toch, net als Kinga zelf ook een keertje heeft vertelt, kijken naar Paulus en Silas: In elkaar geslagen, gegeseld, in de gevangenis gegooid, ingesloten in het blok, met voeten en handen geen kant op kunnen, omdat je van Jezus Christus getuigd heb. Je zou in het vervolg toch wel wijzer zijn en je mond over Jezus houden….. Maar wat doen Paulus en Silas: Zij zingen daar midden in de gevangenis God lof en eer. Dwars tegen alle logica in, hoe absurd. God aanbidden terwijl je je helemaal niet zo voelt. Kinga deed hetzelfde, vertelde ze in dat interview. Ze ging ondanks het slechte perspectief op genezing, niet bij de pakken neerzitten, maar ging ten volle leven. Voor haar was dat zingen, zingen is het laatste dat ik doe. Getuigend van de God waarin ze gelooft.

God lof prijzen, tegen alle verhoudingen, realiteit en gevoel in. Het lijk niet logisch maar het opent je hart en Hij laat je ontdekken, dat je Zijn geliefde kind bent. Ook daarom hebben we een Praise&Prayer. God en elkaar mogen ontmoeten. Niet alleen om lekker een avondje te lofprijzen of te “worshippen”, hoe goed dat ook is, maar om God te ontmoeten. Naar Hem uit te zien. Hem te danken en te prijzen. Ook al zijn de omstandigheden misschien beroerd, juist dan mogen we met Paulus en Silas en met Kinga, Hem lofprijzen en aanbidden. Of zoals David in een van zijn Psalmen schreef: “Met hart en ziel wil ik de Here prijzen en zijn heilige naam loven. Mijn ziel, prijs de Here en vergeet vooral nooit wat Hij allemaal voor goeds heeft gedaan.”

Het is altijd een goede tijd voor zingen en bidden!

Gezegende week